පපුතුරෙහි හොවාගෙන පද පෙලක් විදින්නට
නෙත් පියන් වසාගෙන එක ගීය අසන්නට
එක පොතක පිටු අතර සිර වෙලා සිටින්නට
මැවු හීන බෝ දුරයි හැගෙයි දැන් මා සිතට...
හිත ඇතුලෙ ඇතිවෙලා නැතිවෙලා යන පැතුම
අසන්නට දරන තැත ගඟට කැපු ඉනි සේම
සිතට එන දුක් කෝප වේදනා කැටි කෙරුව
සිටින්නෙමි නිහඩවම හැදෙන තුරු මා අනුව...
අහස් ගැබ එකලු කළ
සදවතිය පෑයු සද
සිසිල් සොමි රැස් කැලත
දෑත පා විදගත්ත
සුදුවන්ව දිලුන මුව
ඇස් පියන් නොවසන්ව
උනුසුම්ව ගලා ගිය
තුරුනු පෙම පන පෙව්ව....
සදවතිය දුරෙක බව
නුබ තරම් නොවෙන වග
ලා සිතට නොවැටහෙන
කරුන පහදා දුන්න
ඒ ලෙසින් ඈත් විය
එලිය දුන් සද සිසිල....
කැමැත්තෙන් හිත් ගත්තු
යලිත් පෑයූ සදෙක
සිසිල් රුව විදගන්න
පන ගැහෙන හිත වරම...
බොහෝ කාලෙකට පොරොතු
රාහුගෙන් කිලි ගත්තු
කලු පාට පැල්ලමක්
ආත්මය ගිල ගත්ත...
සුදු පාට තැවරුවත්
හිතට ලග ඇස් දෙකට
සුදු පාට වෙනුවටම
පෙනුන ඒ කලු පාට
බොද වෙච්ච හීනයක
මතක සැමරුම් රැගෙන
ඒ ලෙසින් සිත් ගැබට
දෙවෙනි සද අහිමි විය....
