සැඩ හිරුගෙ චන්ඩ සිත
දෙපාරක් නොහිත
රව රවා ගිනි පිම්බ
ඉරි තැලුනු සිත් පව්ව ...
කදුලු වියැලී සිදුනු
තනිය සිත බදා ගෙන
ඇසේ දුක හංගාන
සුසුම් ලන මේ කන්ද...
ඈත ක්ෂිතිජය කරා
ඇස යොමන හැම විටෙක
සිත් පව්ව පුදුම විය
ආදරෙන් නහවමින්
අනික් හැම ගල් කුලම
අහස කරනා දගය...
ඒ වැස්සෙ තෙමෙන්නට
තෙමී සිත සැනහෙන්ට
ඇස් අයා බලා හුනි
හිස් අහස් ගැබ දෙසම සිත් පව්ව
හැමදාම වාගේ
වදනකදු පිට නොකර...
කාලෙකට පසුව දැන්
ඇසුනේය හිටි වනම
අකුනු ගුගුරා අහස
එලිය පතුරා දසත
මද නලත් හමා විත්
හැප්පුනා සිත් පව්ව
සසලමින් හඩ දෙමින්
පෙම් රැදුනු මුනු මුනුව...
ටිකෙන් ටික ලං වෙලා
ආදරය ගෙන ආව
මේඝ කුලු වට වෙලා
නැහැව්වා සිත් පව්ව
සැඩ හිරුගේ රැස් වසා...
නියගෙ ඉවරයි ඔන්න
තෙමෙනවා සිත් පව්ව
ආදරයේ සුවද දැන්
සිත පුරා විද ගන්න...
No comments:
Post a Comment